Sylva Haralambous (Greece)
 |
|
| Το όνομά μου είναι Σύλβα Χαραλάμπους. To παιδικό μου όνειρο ήταν να γίνω αρχιτέκτονας. Αλλά στη ζωή, άλλα όνειρα γίνονται πραγματικότητα, άλλα όχι. |  |
Άρχισα τις σπουδές μου στη βιολογία μάλλον τυχαία αλλά από το πρώτο κιόλας έτος γοητεύτηκα από το αόρατο αυτό κομμάτι του κόσμου που αποτελεί μέρος της ζωής μας. Έναν κόσμο που μόνο μέσα από τη βιολογία μπορείς να γνωρίσεις, έναν κόσμο απλό και πολύπλοκο μαζί. Αυτό το ενδιαφέρον με οδήγησε στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών, Δημόκριτος, όπου ξεκίνησα τη διδακτορική μου διατριβή με ένα αίσθημα δέους για τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Μέσα από την έρευνα για αντικαρκινικά φάρμακα, διαπίστωσα ότι, γνωρίζοντας τον τρόπο που δρουν τα φάρμακα, μπορούμε να ξέρουμε και πώς να τα χρησιμοποιούμε αποτελεσματικότερα.
Οι συναισθηματικές συγκρούσεις όλο αυτό το διάσημα δεν έλειψαν. Χρόνια εντατικής δουλειάς, μοναχικά, αλλά ταυτόχρονα γοητευτικά, δημιουργικά. Παρ’ όλα αυτά, εκείνο το διάστημα παντρεύτηκα με τον Νίκο, δικηγόρο.
Στο μεταξύ, είχα αντιληφθεί ότι η έρευνα είναι μια παγκόσμια υπόθεση. Και, μολονότι δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το γάμο μου, πραγματοποίησα ένα από τα όνειρα της ζωής μου. Εργασία στη Φιλαδέλφεια, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, γνωριμία με άλλες πρακτικές στο χώρο της επιστήμης αλλά και πέρα από αυτήν, γνωριμία με άλλες κουλτούρες και άλλους ανθρώπους. Μακριά όμως από τους δικούς μου αγαπημένους .
Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, χώρισα και ξαναπαντρεύτηκα, με το Γιώργο, αρχιτέκτονα αυτή τη φορά, με τον οποίο απέκτησα μια πανέμορφη κόρη που είναι τώρα 15 χρονών. Παρά τις πρακτικές δυσκολίες που μου δημιούργησε η οικογένεια (παιδικά πάρτυ, παιδικές χαρές, κουκλοθέατρα κλπ), η συναισθηματική ασφάλεια που μου προσέφερε, μου έδωσε νέα δύναμη.
Από τότε μέχρι σήμερα, εργάζομαι στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ (ΕΙΠ). Το ερευνητικό αυτό Ινστιτούτο αποτελεί ίσως παγκόσμια εξαίρεση ως προς τον αριθμό των εργαζόμενων, θηλυκού γένους, ερευνητών. Είμαστε 14 γυναίκες και 2 άνδρες!!!!
Σήμερα στο ΕΙΠ, διευθύνω το Εργαστήριο Διαγονιδιακής Τεχνολογίας. Ως ομάδα (4 γυναίκες), ασχολούμαστε με το να καταλάβουμε ποια μόρια, ποια κύτταρα και με ποιο τρόπο συμμετέχουν σε αυτό που λέμε άμυνα του οργανισμού, όταν κάποιος παράγοντας προσπαθεί να τον αποδιοργανώσει. Για να απαντήσουμε όμως σε τέτοια ερωτήματα, χρησιμοποιούμε τεχνικές μοριακής βιολογίας. Συγκεκριμένα, μπορούμε να κόβουμε και να ράβουμε γονίδια, κάτι σα μόδιστροι του γενετικού υλικού. Παρακολουθούμε με αυτό τον τρόπο τις αλλαγές που προκύπτουν στους οργανισμούς. Επειδή τα μικρά τρωκτικά διαθέτουν βασικούς μηχανισμούς λειτουργίας που μοιάζουν με αυτούς των ανθρώπων, όλες οι μελέτες γίνονται πρώτα σε ποντίκια. Αυτά τα αποτελέσματα βοηθάνε να γνωρίσει κανείς σε βάθος μια ασθένεια. Και τότε μόνο, πιο αποτελεσματικά, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις ασθένειες, να κάνουμε διάγνωση αλλά και να παράγουμε νέα φάρμακα.
Στο εργαστήριο εκπαιδεύονται πολλοί προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές. Κατά καιρούς, μαθητές από τα σχολεία μάς επισκέπτονται. Πέρα από τη δουλειά στο εργαστήριο, τα ταξίδια για μετεκπαίδευση ή για συνέδρια καθώς και οι εβδομαδιαίες διαλέξεις δημιουργούν μια μεγάλη κινητικότητα. Κατά καιρούς οι φοιτητές οργανώνουν εκδρομές και τρελά πάρτυ στον κήπο του Ινστιτούτου.
Πέρα από τη δουλειά μου στο Ινστιτούτο, διδάσκω στο Πανεπιστήμιο, είμαι μέλος διεπιστημονικής ερευνητικής ομάδας Ανθρωπολογίας, χορεύω, και, το καλοκαίρι στις διακοπές, βάφω με ασβέστη και λουλάκι το υπόσκαφο σπίτι μας στην Οία της Σαντορίνης, το οποίο είναι ανοιχτό σε όλους μας τους φίλους. Λατρεύω τις εκδρομές στα νησιά και στα βουνά της Ελλάδας.
Δουλεύω λοιπόν επί 28 χρόνια στον τομέα της βιολογίας και μάλιστα τα τελευταία 20 χρόνια στον ίδιο χώρο. Θεωρητικά, θα έπρεπε να έχω ήδη βαρεθεί, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις μετά από τόσα χρόνια ρουτίνας. Θα έπρεπε να έχω κουραστεί από τις πρακτικές δυσκολίες. Θα έπρεπε ίσως για μερικά πράγματα να νιώθω στερημένη. Καταλάβατε όμως ότι η έρευνα είναι ρουτίνα, ότι έχω κουραστεί, ότι η καριέρα μου ως επιστήμονα στέρησε κάτι από τη ζωή μου; Νομίζω όχι! Αν όμως ρωτήσετε την κόρη μου, θα σας απαντήσει: «όταν ήμουνα μικρή, μου άρεσε πολύ να πηγαίνω στο εργαστήριο μαζί της, μερικές φορές όμως ένιωθα ότι το εργαστήριο μού στερούσε τη μαμά μου. Τώρα όμως … συχνά παρακαλάω να έχει πολλή δουλειά για να μένω στο σπίτι ανενόχλητη... »